W świetle orzecznictwa i poglądów organów podatkowych przyjmuje się, że w przypadku, gdy do zerwania umowy dochodzi za zgodą jej obu stron, nie można mówić o rekompensacie czy odszkodowaniu, lecz o świadczeniu wzajemnym.

W przypadku dwustronnego zerwania umowy (np. na mocy porozumienia stron) nie możemy bowiem mówić ani o nienależytym wykonaniu zobowiązania, ani jego niewykonaniu. Prowadzi to do wniosku, że nie można tutaj mówić o odszkodowaniu. Opłata za zerwanie umowy w tym wariancie stanowi formę wynagrodzenia za określone działanie polegające na wyrażeniu zgody na odstąpienie od umowy. To powoduje, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy wykonanym świadczeniem a otrzymanym wynagrodzeniem.

Zgodę na zaniechanie określonej czynności (odstąpienie od umowy), za którą kontrahent otrzymuje określoną kwotę pieniężną, należy traktować jako skonkretyzowane świadczenie usług podlegające VAT. Kwota otrzymana z tytułu jednostronnego zerwania umowy nie stanowi odszkodowania, lecz wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług, spełniające przesłanki ustawowe określone dla odpłatnego świadczenia usług, tj. stanowi usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 Ustawy VAT.