Wszystkie spółki polskie wypłacające dywidendy swoim zagranicznym wspólnikom powinny zapoznać się z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31.01.2023 r. (sygn. akt II FSK 1588/20).

Zdaniem NSA płatnik, zgodnie z art. 26 ust. 7a w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawy o CIT”), jest zobowiązany do weryfikacji statusu odbiorcy dywidendy, tj. ustalenia, czy jest on rzeczywistym jej właścicielem. NSA uznał, że sama weryfikacja tego statusu może odbywać się przy uwzględnieniu możliwości płatnika w tym zakresie i nie oznacza obowiązku prowadzenia postępowania takiego, jak czynią to organy podatkowe. Nie oznacza to jednak, że z konieczności badania, czy odbiorca jest rzeczywistym właścicielem, zwolniony jest płatnik, który w ramach zachowania należytej staranności musi ustalić, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki do odmowy zastosowania zwolnienia (dyrektywa), bądź stawki preferencyjnej (UPO). Ciężar dowodu jest zatem rozłożony pomiędzy płatnika i organ podatkowy w ten sposób, że płatnik działając z należytą starannością ma dokonać weryfikacji, czy odbiorca dywidendy jest rzeczywistym jej beneficjentem. Natomiast w sytuacji, gdy organ podatkowy kwestionuje wynik tej weryfikacji, ze względu na istnienie praktyki stanowiącej nadużycie, musi wykazać istnienie elementów konstytutywnych takiej praktyki stanowiącej nadużycie z uwzględnieniem wszystkich istotnych elementów, w szczególności okoliczności, że spółka, której wypłacono dywidendy, nie jest ich rzeczywistym właścicielem.

Powyższy wyrok jest o tyle ważny, że NSA do tej pory, co do zasady, prezentował stanowisko, iż płatnik nie jest zobowiązany do weryfikacji statusu rzeczywistego właściciela po stronie podatnika przy stosowaniu zwolnienia z WHT od wypłacanej dywidendy (np. wyrok NSA z 27.04.2021 r., sygn. II FSK 240/21).