Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w dniu 16.01.2020 r. potwierdził stanowisko organów skarbowych, że poręczenie w celu zabezpieczenia kredytu w zamian za zobowiązanie do udzielenia poręczenia podlega, jako świadczenie nieodpłatne, opodatkowaniu (sygn. II FSK 373/18).

W stanie faktycznym spółka, która wystąpiła z  wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, podała, że przystąpiła do wewnątrzgrupowej polityki zabezpieczania zobowiązań kredytowych, która sprawia, że każdy z podmiotów, w tym spółka, występuje zarówno w charakterze udzielającego poręczenia (gwarancji), jak również w charakterze otrzymującego poręczenie, tj. kredytobiorcy, uzyskującego środki finansowe od kredytodawcy innego niż spółki należące do grupy. Zgodnie z polityką poręczeń, zależnie od indywidualnych potrzeb, każdy z uczestników może żądać od spółek z grupy poręczenia, a jednocześnie jest zobowiązany do udzielenia takiego poręczenia na żądanie innej spółki z grupy.

Zdaniem NSA uzyskanie przez podatnika poręczenia kredytu przez jedną ze spółek z grupy kapitałowej, do której należy podatnik, będzie zdarzeniem prawnym, które po stronie tego podatnika  nie jest związane z kosztami lub inną formą wydatku. A to oznacza, że podatnik uzyska przysporzenie w majątku, gdyż nie poniesie opłaty związanej z poręczeniem (gwarancją), którą musiałby ponieść w obrocie gospodarczym na podstawie cen rynkowych (art. 12 ust. 6 pkt 4 u.p.d.o.p.).