Po raz kolejny Wojewódzki Sąd Administracyjny potwierdził, że odsetki od pożyczek i kredytów można zaliczać do kosztów uzyskania przychodów do kwoty 3 mln zł powiększonej o 30 proc. EBITDA (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 6.06.2019 r., I SA/Rz 253/19, LEX nr 2682504).

Problem sprowadza się do pytania, czy kwotę 3.000.000 zł, o której mowa w art. 15c ust. 14 pkt 1 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „u.p.d.o.p.”), należy traktować jako wartość kosztów finansowania dłużnego, jaką podatnik może, bez względu na treść art. 15c, zaliczać do kosztów uzyskania przychodu, czy też jako wartość, o jaką należy obniżyć nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego obliczoną zgodnie z art. 15c ust. 3, na potrzeby art. 15c ust. 1 u.p.d.o.p.? Inaczej mówiąc, sporna jest interpretacja art. 15c ust. 1 w zw. z art. 15c ust. 14 pkt 1 u.p.d.o.p. w sytuacji, gdy nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekroczy kwotę 3 mln zł.

Zdaniem praktyków, potwierdzonym w wyrokach WSA (np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8.05.2019 r., I SA/Gd 287/19, LEX nr 2673747; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3.04.2019 r., I SA/Wr 7/19, LEX nr 2656522), w takiej sytuacji dopiero taka nadwyżka ponad 3 mln zł będzie podlegała ograniczeniu przewidzianemu w treści art. 15c ust. 1 u.p.d.o.p. Odmiennego zdania są jednak organy podatkowe, które wskazują, że w sytuacji, gdy ww. nadwyżka przekroczy pułap 3 mln zł, ograniczenie przewidziane w treści art. 15c ust. 1 u.p.d.o.p. będzie miało zastosowanie w odniesieniu do całości kwoty takiej nadwyżki (np. interpretacje dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16.04.2019 r., 0111-KDIB2-3.4010.90.2019.1.LG; z dnia 2.07.2018 r., sygn. 0111-KDIB2-3.4010.56.2018.2.AZE i 0114-KDIP2-2.4010.226. 2018.1.AM).

Do tej pory żaden z wyroków WSA nie jest prawomocny, ponieważ organy podatkowe zaskarżyły je, wnosząc od nich skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego.