NSA w wyroku z dnia 20.08.2025 r. (sygn. akt II FSK 47/23) kolejny raz potwierdził, że certyfikat rezydencji nie może być zastąpiony innymi dowodami wskazującymi na powiązania kontrahenta z państwem, z którym Polska zawarła stosowną umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Organy podatkowe oraz sądy obu instancji uznały w tym konkretnym przypadku, że dokumenty takie jak numer identyfikacyjny z USA czy rozliczenia z IRS nie zastępują certyfikatu rezydencji.

Reasumując, jeżeli polska spółka nie uzyskała od swojego zagranicznego kontrahenta certyfikatu rezydencji, ma bezwzględnie obowiązek poboru zryczałtowanego podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. W świetle jednoznacznie brzmiącego art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, uzyskanie certyfikatu rezydencji od kontrahenta zagranicznego jest bowiem formalnym warunkiem zastosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i ewentualnego uwolnienia się przez polską spółkę z obowiązku płatnika.

Z przepisu tego wynika, że zastosowanie stawki podatku w wysokości określonej w umowie międzynarodowej o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe tylko pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.